Traveling

Daily photo blog, traveling photo's. ทุกภาพ...ทุกสิ่ง...ทุกสถานที่...ต่างมีความหมาย...มีทางเดินของมัน...

Take a seat

ขบวนรถไฟที่ว่าง...


น่านๆ เหมือนมีบูดๆเเต่ไกล อะไรบูดเหรอ? หน้ามั้ง?



สักพักก็เปลี่ยนเป็นยิ้มเสียเฉย คนอะไรฟะ 555 เหลือเชื่อ

posted by: CarpeDiem at May 27, 2006 05:30 | link | comments |
train stations, mobile, friendships, the journey with you

Last tracks...

posted by: CarpeDiem at May 24, 2006 01:47 | link | comments |
train stations, mobile, getting away

Endless tracks

Sometimes we travel far, and it feels like a never ending journey.

posted by: CarpeDiem at September 13, 2005 23:17 | link | comments |
train stations

ในวันฟ้าใส

posted by: CarpeDiem at September 13, 2005 23:16 | link | comments |
train stations

Where did I left my foot prints?

We traveling through life, on tracks, on dirt or even on concrete grounds.
How much can one truly understand between flashes of scenes.
When they overwrite goodness of mankind.
Sometimes we travel far just to feel the difference, getting away from the familiar
but most of the time the strangness of freedom isn't that far to go.



This summer I've travelled frequently, even when it feels like the distance wasn't quite far.
Along the way, I've stumbled through people, streets and god knows in what kind of weather.
Feeling mostly alone when strangers walking in hands, while I'm there trying to pass their side.
Or even when I'm in company of a good friend, I would slipped into my own thoughts.
Daily I tell myself I should pay more attention, I might get lost in the conversations.
The more I push, I know how difficult it would get.
Trying not to stumble against the world of those city people who walk hand in hand.



ฉันคงเทียบการเดินทางไกล้ใกล ออกจากกันไม่ถูกเเล้วตอนนี้
เพราะในส่วนรวมนั้น มันเท่าเทียมกันทั้งนั้น...
จากจุดที่เดินออกมา มุ่งไปยังสถานที่หนึ่ง ไม่ว่าจะสุดสายปลายทาง
บ้านของฉัน...ห้องเก่าๆนั้น ประตูอันคุ้นตา ยังคงดูห่างออกไปอยู่ดี

อาจเป็นส่วนหนึ่งที่พอเวลาฉันเหนื่อยหน่ายต่ออะไรบางอย่าง
หรือทุกๆอย่างที่ดูขวางตาไปเสียหมด ควบคู่ไปกับการเดินสาย
เส้นทางมันช่างดูยาวนานเเละไม่มีวันสิ้นสุดเสียที
ต่างจากวันที่ฉันรู้สึก อยากจะเเผ่ปีกบิน ท่องเที่ยวตะลอนๆไปเรื่อยๆ
ไร้จุดหมาย ไร้ขอบเขต...วันนั้นเองล่ะ ไม่ว่าทั้งเวลาเเละการเคลื่อนไหว
ช่างดูสั้นเสียจนใจหาย...

หน้าร้อนนี้ ฉันได้ทําความรู้จักกับการเดินทางของความรู้สึก สองอย่างนี้อีกครั้งหนึ่ง
ฉันได้เรียนรู้เส้นทางใหม่ เเม้มันจะนําพามาด้วยความฉงน
ทุกลักทุเเลตามเรื่อง ตามประสบการ์ณ
เพรียบพร้อมด้วยความสนุก ความสดชื่น ความสดใส
เเละมีมั้งที่มันพสมพสานไปกับความเหน็ดเหนื่อย น่ารําคาญ ยุ่งยาก วกวน

ตอนนี้มันผ่านมาเเล้ว...ไม่ว่าจะด้วยดีหรือร้ายมากมายสักเท่าไหร่
มันได้จบลงไปเรียบร้อย โดยที่ฉันไม่สามารถจะหวนกลับไปเเก้ไข หรือเพิ่มเติมสิ่งใดได้

หน้าร้อนอย่างนี้...จะมีอีกไหม...
หน้าร้อนของปีต่อๆไป...จะเต็มไปด้วยอะไรบ้างหนอ....

posted by: CarpeDiem at August 28, 2005 19:29 | link | comments |
train stations

 

About me

"I Wish You Love"
Rachael Yamagata